… and the winner is… Erik Truffaz.

Przaśny fusion jazz, zero werwy, nawet zero poszukiwań. Kilka dobrych fragmentów i morze nudy. Jedyne co się wybiło to brzmienie, ale już niespecjalnie gra, Patrica Mullera.

Jeśli ktoś szuka głównego winowajcę, to pokażę palcem, perkusista Alberto Malo, który zamienił na boisku Erbettę. Uśmiechał się przednio, grał z energią i uczniacką prostotą, żeby nie powiedzieć prostactwem.

Panowie dorżnęli przede wszystkim to za co zdobyli przed kilku laty uznanie, brzmienie łączące jazz z nowymi rytmami. Poza fajną dubowo-regową wstawką po starych pomysłach nawet śladu nie zostało. Chyba lepiej by było gdyby nie grali starych numerów i od razu zaprosili publiczność do klaskania w rytm muzyki, do tego się ostatecznie ten koncert sprowadził.

poizo…dro,..w.i..eniaa. ..