Zgodzę się, że być może Slumdog jest ciekawszy jeżeli ma się osobiste wrażenia z miejsc i własne zdanie o problematyce, na której oparty jest scenariusz (czy pierwotnie książka) wyrobione “własnymi oczyma”, ale nie uważam, żeby było to kryterium wg którego możemy oceniać czy film jest dobry czy średni. Może być co najwyżej osobiście dla poszczególnych osób bardziej interesujący. Nie wiem czy jasno się wyrażam, np.: uważam na podstawie doświadczeń i pewnej wiedzy że “Miś” jest świetnym filmem (dla mnie) ale dla kogoś młodszego czy spoza naszego kręgu doświadczeń jest filmem niezrozumiałym czy nawet “chujowym”, a już na pewno nie na Oscara A i technicznie można mu wiele zarzucić.
Piszesz mi: “Z twojego komentarza wynika, ze podszedłeś do filmu wybitnie technicznie, czy też z perspektywy stylisty…”. Dlaczego stylisty? Za to: “Dziewczyna - owszem efektowna, “źli” są optycznie źli, natomiast główny bohater - przepraszam - wypadł jak cipa. ” ???

Nie oceniam książek po okładkach, ale po dobrych filmach oczekuje dwóch rzeczy: 1) zabrania mnie w podróż, w dobrą podróż - taką na której czuję żal, że muszę dać pauzę iść się załatwić 2) wzbudzenia szczerych emocji - ale żeby wzbudzić emocję muszę w jakiś sposób wejść w to co oglądam, niezależnie czy to jest poważny dokument czy fantasy/bajka typu Batman. Żeby spełnić drugi warunek film nie może mnie zmuszać, do tłumaczenia sobie dlaczego ludzie mówią, że to jest wybitne. Powinien raczej zmusić mnie do zapytania “dlaczego nikt wcześniej tak genialnie tego nie zrobił?” Slumdog nie spełnia u mnie żadnego z tych warunków - toteż w mojej opinii skoncentrowałem się nie tyle na całościowym efekcie, co na składnikach filmowego tworzywa - stąd suche techniczne uwagi.

Aha - nie przewinąłem po pierwszych pytaniach, konsekwentnie co pytanie cierpiałem i czekałem dając Boyle’owi szansę na zrobienie niespodzianki. No i sobie jeszcze poczekam - do następnego filmu (Daj Bóg!).

Pozdrawiam
Klamka.

Co do ‘rzutkości’ o której piszesz, to akurat ja ją widzę bardzo wyraźnie w rysiegłównego bohatera. Może twoje rozumienie rzutkości sprowadza się do bycia dobrze ukrwionym byśkiem. Jak dla mnie, odnosi się bardziej do świadomości, wiedzy i umiejętności kombinowania w życiu (często mimo kompletnego analfabetyzmu)
Tak się składa, że byłem w Indiach, mam bardzo wielu znajomych z tego kraju i w sumie z tego powodu sięgnąłem po obraz Boyla. Z twojego komentarza wynika, ze podszedłeś do filmu wybitnie technicznie, czy też z perspektywy stylisty…
Ale troche to rozumiem, bo moja notka wyżej z racji koniecznosci napisania cos o reszcie pretendentów, też dotknęła raczej kwestii organizacji narracji niż samej problematyki.

Ja szukałem czegoś innego w tym filmie. Może coś tam nawet znalazłem, choć nie byo to przez reżysera zamierzone. Choćby konflikt wewnętrzny ‘cipy’.
To co mnie uderzyło wśród mieszkańców slumsów (Ahmedabad, stan Gujarat) to fakt iż są bardziej ludzcy i bezpośredni niż mieszkańcy nowych zabudowań. Tych drugich właśnie charakteryzuje cwaniactwo i ‘układnictwo’… Taka była moja impresja, choć
oczywiście nie ma reguły. To też znalazłem w filmie. Co mnie również ciekawi to fakt
łamania prawa. Pytanie czy łamiąc prawo, nie wiedząc czy je łamiesz, jest równoznaczne z robieniem tego z pełną świadomością. Slumsy mają swoje prawo,
życie poza inne. To zresztą zagadnienie na inną dyskusję (Przypomnij mi kiedyś w Krakówku przy piwie, chętnie wrócę do tego tematu)

Zdecydowanie jednak muszę podkreślić, że Slumdog nie jest w moim przekonaniu filmem wybitnym. Chodzi mi tutaj szczególnie o dramaturgie i exodus. Zgodzę się
z Tobą Tomku, że film mógłby zdecydowanie bardziej wwiercać się w umysł.
Być może zauważyłem elementy, które nie były intencjonalnie zamierzone.
Na przykład zestawienie rzekomego oszukiwania w milionerach z oszustwami popełnionymi w przeszłości (czy też byciem świadkiem tychże). W związku z tym
pytanie o wybory moralne mogłoby być wyraźniej postawione i może rozwiązane
poprzez celowy brak odpowiedzi na ostatnie pytanie w milionerach… Nie wiem
głośno myślę.
Wydaje mi się że wątek miłosny zbytnio zdominował film. Końcówka do odstrzału. Zdecydowanie bardziej interesujące, i w mojej opinii stawiające film w innym świetle, byłoby rozpracowanie kwestii tzw. ‘etycznych’…
Taka moja opinia.
Oscar dla filmu, - ok. Mam nadzieję, że Boyle jest świadomy, że naraża się na
krytykę w związku z komercyjnym sukcesem. WIdzę już ten atak na niego, jako
hieny żerującej na problemach mieszkańców wychodków świata…
BTW. Mam pytanie, czy przewinąłeś film po dwóch pierwszych pytaniach do końca?
Pozdrawiam