Przy nagraniu debiutu słusznie założyli, że kluczem do sukcesu oprócz dobrego zaczynu w postaci materiału jest umiejętny dobór współpracowników. I tak po uważnym przesłuchaniu płyt Ed Wood oraz Indigo Tree główne zadanie powierzyli Michałowi Kupiczowi, czujnemu realizatorowi i muzykowi z Wrocławia. Mastering z kolei przygotował Nils Frahm, ponownie był to strzał w dziesiątkę. Graficznie całość oprawił Animisiewasz.

W międzyczasie zespół zagrał jesienną trasę, którą 14 grudnia zwieńczył tapczanowy fest. Na scenie klubu Rozrywki Trzy wystąpili wtedy: Kaseciarz, Bubble Pie, 10.000 szelek i Bad Light District. Odbyła się też premiera „Fast Cars” teledysku zrealizowanego przez duet Sebastian Komorowski, Michał Ambroży.

Potem nastąpiły przygotowania (DIY!) do premiery i trasy promocyjnej, która odbędzie się w marcu i kwietniu 2012. Tyle historii, teraz czas na odsłuchiwanie muzyki. Zakulisowe głosy z różnych stron donoszą, że jest przebojowo, ale przekonajcie się sami. „Bathroom Stories” możecie odtworzyć w całości na profilu bubblepie.bandcamp.com a jeśli macie smaka na nośnik CD, to odwiedźcie sklep seeyousoon.pl bądź przyjdźcie na któryś z wiosennych koncertów Bubble Pie.

Jenssen oddaje wybrany temat za pomocą dźwięków kojarzących się energią i technologią, niemal bez użycia sampli z tradycyjnych instrumentów muzycznych - wyjątkiem jest mocno przetworzona perkusja. Duża część z nich brzmi metalicznie, zimno ale jednocześnie spokojnie. Wyciszony jest szczególnie początek płyty, a każdy kolejny utwór jest bardziej rytmiczny i dynamiczniejszy - właśnie jakby para z wody podgrzewanej przez reaktor wprawiała w ruch prądnice. Nastrój większości kompozycji jest podobny do tego z płyty “Cirque”, z tym że w doborze dźwięków mocniej odczuwalne są technologia i syntetyczność dźwięków.

W dwóch z dziewięciu utworów (”Monju-1″ i “Fujiko”) pojawiają się głosy ludzi - i oczywiście mówią oni po japońsku. W większości z nich słychać wyraźnie parę, w kilku (np. “Ikata-1″) - jakby tykanie zegarka. Najbardziej wpadające w ucho i najbardziej konwencjonalne są numery 6 (”Genkai-1″) i 7 (”Oi-1″) -bit składający się z kilku elementów perkusji, syntezator dający główne motywy melodii i podkreślające klimat dodatkowe sample. Tu właśnie Biosphere zbliża się do takich projektów jak autechre, Boards of Canada czy ISAN, podkreślając lub wyciszając poszczególne linie melodyczne, które przeplatają się w każdym kawałku.

Od początku do końca płyty autor działa oszczędnie -dźwięków jest niewiele i niezbyt intensywnych. Pod tym względem “N-Plants” jest jak poprzednie płyty. Istotna różnica jest taka, że mniej jest samplowanych ludzi i w ogóle próbek kojarzących się z czymś konkretnym - są bardziej syntetyczne i przetworzone. Ogólnie jednak Jenssen idzie konsekwentnie swoją ścieżką i jego dziewiąty album jest kolejnym świadectwem mistrzostwa w budowaniu klimatu.

Genkai-1

Był i okazuje się, że wciąż jest taki filozof, który twierdzi, że ludzie potrzebują bólu. On rozwija i pcha myśli do przodu. Nie mogłem uwolnić się od tej myśli podczas oglądania najnowszego filmu Magdy Jackowskiej - „Z Miłości”

Jestem niemal pewien, że ten filozof tego obrazu nie widział. Może by zmienił zdanie. Główni bohaterzy są do bólu beznadziejni i ryzykownie autentyczni. Na wskroś polscy, prezentują to czego chcielibyśmy w tym kraju uniknąć, nie widzieć, nie mieć pojęcia. Małżeństwo Kasi i Piotrka, jest świeże, a oni sami mają na koncie wesele, które mogłoby być bliźniaczym planem filmu „Wesele”. Ona nieśmiała, wycofana, nieprzebojowa. On bez pracy i pomysłu na siebie. Jednak w swym braku pomysłowości postanawia poruszyć temat zagrania w filmie porno, co ma ponoć być żyłą złota i magicznym remedium na problemy młodego małżeństwa.

W roli producenta porno - zaskakująca rola Daniela Olbrychskiego, który gra zmiażdżonego przez życie człowieka nieszczęśliwego, pozbawionego kontroli nad rzeczami którymi się zajmuje, pożartego przez środowisko w którym pracuje. Fakt, że jeszcze w tym samym roku zagrał w filmie Jerzego Hoffmana marszałka Józefa Piłsudskiego - a więc postać będącą na zupełnie przeciwnym biegunie aktorskim - jest imponująca.

PORNO. Porno, jakiego nie znamy. Bez makijażu, rubaszności, żartu. Porno bez znieczulenia, do bólu dosadne, którego oglądnie na ekranie przyprawia o niesmak. Porno, które zjada ludzi i ich wrażliwość. Trudno kibicować młodej parze - raz, że same postaci zatrzymują się na pewnym etapie narracji. Bohaterowie zdaję być próbą szerszej prezentacji przedstawicieli różnych grup wiekowych i ich powodów  tkwienia w porno biznesie. Jednak trudno mówić tu portrecie. Wyszedł z tego raczej impresjonistyczny szkic.

To, plus czasem niepotrzebne dłużyzny i „polskość” filmu - czytaj niemiłosiernego znęcania się nad tzw. „Polską B” nie jest w gruncie rzeczy istotne w przypadku „Z Miłości”.

Jak mówił dystrybutor obrazu Piotr Kaźmierczak, podczas pokazu prasowego w Kinie Kijów.Centrum - „To film antyporno”. Trudno o lepsze podsumowanie. Film - odtrutka, która podejrzewam nigdy nie trafi do szkół, ze względu na powierzchowność ocen urzędników, którzy dostrzegą film porno, a nie o porno. Szkoda, bo to właśnie tam „Z miłości” wybrzmiało by najpełniej.

„Byłbym szczęśliwy, gdybym był cielakiem, z którego skóry  pańskie buty wyprawione” – tymi słowami przywitany został w Krakowie zaraz po swoim przyjeździe Stanisław Przybyszewski.

Owym ekscentrycznym wielbicielem był niejaki Zdzisław Gabryelski, meloman, filozof i oryginał, właściciel największego w Krakowie składu fortepianów. Gabryelski urządził u siebie przyjęcie na cześć Przybyszewskiego. Jego mieszkanie w kamienicy Krzysztofory Tadeusz Boy-Żeleński opisuje w ten sposób:

Z pewnością w całej Europie nie znalazłoby się piękniejszego miejsca dla upicia się niż historyczny gmach Krzysztoforów, gdzie w szeregu sal stały szeregiem dziesiątki fortepianów, a w nich lśniły szeregiem czarne na przemian i białe klawisze. Pomyślcie tylko, jak to wszystko zacznie się w oczach dwoić, troić, giąć w fantastyczne kształty, wibrować, tańczyć, chichotać… Okna szeroko otwarte na cudny Rynek krakowski, muzyka płynie het, het, aż po mogiły Krakusa i Wandy, ukochane Preludium A-dur spływa się z trąbką mariackiego hejnału, wódkę przepija się szampanem, a zagryza koniakiem (…)

Nad ranem Gabryelski obiecał uroczyście Przybyszewskiemu najpiękniejszego koncertowego Steinwaya. W miarę trzeźwienia Steinway zamienił się w zgrabnego czeskiego Petrofa, którego pewnego dnia przywieziono do pustego mieszkania poety, znalezionego mu nota bene przez wielbicieli. Tak więc na początku, jak pisze Żeleński:

Postać Gabryelskiego urosła do wyżyn krakowskiego Medyceusza.

Jakiś czas później Przybyszewski wysłuchał opowieść pewnego młodego aktora Ankiewicza o śmiertelnie chorej matce, która całe życie pragnęła mieć fortepian. Poeta całym sercem agitował za składką na ten instrument dla owej nieszczęsnej kobiety. Spoglądał przy tym na Gabyelskiego właśnie, który jednak nie miał zamiaru w tej kwestii pomóc. Nie dość że stracił najpiękniejszego Petrofa i wyłożył sporą ilość gotówki, to na koniec został niesłusznie nazwany skąpcem i świnią:

Jak to! ten człowiek ma w swoim składzie ze sto fortepianów, a cierpi, aby matka Ankiewicza nie miała fortepianu? (…) Z golcem zawsze można mieć jakieś złudzenia: dałby, gdyby miał; ale tutaj fakt był jasny, oczywisty: ma w składzie sto fortepianów, a odmawia biednej wdowie jednego. W ewangelicznym pojmowaniu świata, jakie zawsze cechowało Przybyszewskiego, człowiek taki był zgubiony. (…) zakończyło się heroiczną sceną, gdy Stach, podrażniony jakimś przycinkiem, w nocy, na Rynku, zrzucił z nóg buty pożyczone od Gabryelskiego, nie chcąc zachować nic od „tego człowieka”, i w skarpetkach dumnie powędrował do domu.

Gabryelski odebrał od Przybyszewskiego ofiarowany fortepian, a stosunki między nimi nigdy się już nie poprawiły, co dla wielbiciela poety było niezwykle przykre (Boy nazwał go duszą wygnaną z raju).

Zdzisław Gabryelski to był dziwny człowiek. Żeleński twierdził, że było w nim coś niewyżytego, zahamowanego. Był studentem filozofii niemieckich uniwersytetów, wydał niewielką broszurę pt. „Czym filozofia jest, a czym będzie”, którą zdemaskowano jako plagiat z popularnego niemieckiego podręcznika. Gdy objął po matce skład fortepianów, objawiła się u niego żyłka handlowca. Ubierał się z ekscentryczną elegancją. Żeleński pisze ponadto:

W życiu lubił wygłaszać paradoksy, kryć histeryczny niemal entuzjazm i chorobliwą nadczułość pod maską zimnego Anglika, epatować oryginalnością.

Boy przytacza taką anegdotę o Gabryelskim:

Przez kilka lat miał burzliwy stosunek z głośną aktorką: przywiedziona do rozpaczy jego angielską flegmą, artystka chwyciła raz zapaloną lampę (naftową) i tą lampą wypędziła go w nocy w koszuli na schody. Gabryelski zadzwonił do pierwszych drzwi z brzegu i przedstawił się zdumionemu gospodarzowi najspokojniej w świecie: „Jestem Zdzisław Gabryelski, właściciel składu fortepianów, czy nie mógłby mi pan pożyczyć na chwilę spodni?”

O ekscentryczności tego człowieka niech zaświadczy również taki oto fakt:

Kiedy go ktoś odwiedzał po raz pierwszy Gabryelski prowadził gościa do wykwintnego męskiego buduaru, gdzie na półce stało kilka słojów z poronionymi ludzkimi foetusami. „To moje dzieci” objaśniał bardzo naturalnym tonem w odpowiedzi na pytające spojrzenia gościa. I podobno to była prawda!!

W kilka lat po wyjeździe Przybyszewskiego, Gabryelski zaczął promować pod Wawelem pianolę. Nie tylko ją sprzedawał, ale również sam namiętnie na niej grywał. Pewnego lata przez otwarte na Rynek okna Krzysztoforów nieustannie płynęła muzyka:

O którejkolwiek godzinie nocy było wejść na Rynek, zawsze słyszało się tę muzykę, która, nie wiadomo czemu, miała coś upiornego. Jednego dnia nad ranem nuta się urwała – długa cisza – i rozległ się strzał. W gabinecie z foetusami znaleziono Gabryelskiego z przestrzeloną czaszką martwego na kanapie.

Tekst napisany w oparciu o książkę:

Tadeusz Boy-Żeleński, Fortepian Stacha [w:] Reflektorem w mrok, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1981

Na zdjęciu: Stanisław i Dagny Przybyszewscy

Oto zaległa relacja z koncertu, który zorganizowaliśmy w klubie Rozrywki Trzy 14 grudnia 2011. Nasz nadworny kamerzysta Łukasz Golemiec na pierwszy ogień przygotował krótkie wideo z kawałkiem Indiana Warsaw - wykon live by Kaseciarz. Ciekawskim polecamy także wywiad z prowodyrem projektu opublikowany na zaprzyjaźnionym blogu itsjustrnr.blogspot.com.

Pracownicy wywiadu w książkach Johna Le Carre nie jeżdżą sportowymi samochodami, nie są obładowani gadżetami, nie przypominają Jamesa Bonda. Ich praca jest żmudna, ale także wymaga przebiegłości i  błyskotliwości. Pracodawca (czyli MI6) nie szczędzi im problemów. Tak właśnie wygląda kariera zawodowa George’a Smileya, bohatera książki i filmu “Tinker, Tailor, Soldier, Spy”.

Jest początek lat 70. Wielka Brytania staje się nowoczesnym państwem, w którym nowocześni przedsiębiorcy w pocie czoła budują nowoczesne firmy. Kolejne płyty nagrywa Pink Floyd, scena muzyczna czeka na Sex Pistols. Jednocześnie państwo bierze aktywny udział w zimnej wojnie po stronie wielkiego sojusznika zza Atlantyku. Miejscowa służba bezpieczeństwa nie tylko aktywnie chroni tajne informacje na miejscu, ale też pozyskuje je w całej Europie. Przeciwnikiem jest ZSRR i jego wywiad. To właśnie środowisko pracy Smileya.

Opowieść zaczyna się od retrospekcji: Smiley i szef kontrwywiadu, nazywany Kontrolerem, zostają zwolnieni po tym, jak jeden z najlepszych agentów zostaje zabity w czasie misji polegającej na wywiezieniu do Anglii węgierskiego (w książce: czechosłowackiego) generała. Szybko okazuje się jednak, że cywilni zwierzchnicy MI6 i MI5 podejrzewają, że to wcale nie zła organizacja najbardziej przyczyniła się do tej porażki. Smiley (bez wiedzy byłych kolegów z “cyrku”) dostaje zadanie rozpracowania “wtyczki” dostarczającej Rosjanom najpilniej strzeżone dane.

Zaczyna się walka wywiadów, ale daleka od efektownych stereotypów. Główny bohater lata młodości dawno ma za sobą, ma siwe włosy, twarz całą w zmarszczkach, słaby wzrok. Walka rozgrywa się przede wszystkim w głowach przeciwników i choć nie ma w nich patosu, zadają sobie także pytania natury moralnej. Podejrzani pracownicy wywiadu niewiele mówią, ale są cyniczni, bezwzględni i bardzo dobrze zagrani. Akcja z Londynu przenosi się do Stambułu, Budapesztu, Moskwy i oczywiście im bliżej końca, tym więcej nieznanych zdarzeń i powiązań wychodzi na jaw.

Akcja filmu jest spokojna, ujęcia długie, ale bynajmniej nie jest nudny. Poza grą wpływa na to przede wszystkim praca kamery, dobry scenariusz, a także różnego rodzaju “smaczki” w kadrze (jak np. pojawiające się w różnych sytuacjach pszczoły), a także świetna muzyka. Po czterech filmach o zupełnie innej tematyce, Tomas Alfredson nakręcił dzieło pozwalające mu na dobre zadomowić się w brytyjskim przemyśle filmowym. Film przez 3 tygodnie utrzymywał się na szczycie tamtejszego box office’u.

Żeby było ciekawiej, w kadrze pojawia się także sam Le Carre - właściwie jako statysta. Poza wszystkimi wymienionymi wyżej atutami, film ma też klimat. Widać go w zakurzonych, staroświeckich biurach “cyrku”, samochodach, ubraniach postaci. Chwilami aż chciało by się czytać w gazecie o doniesieniach z frontu zimnej wojny. Ciekawe, czy za 40 lat ktoś będzie kręcił podobne filmy i jeśli tak - gdzie będzie się działa ich akcja.

Wszystkich leni, obiboków, smakoszy dziwactw i doznań muzycznych zapraszamy w środku tygodnia na Tapczan. Podczas środowego wieczoru na sceny w klubie Rozrywki Trzy zobaczymy kwiat krakowskiej sceny muzycznej. Będzie świeżo. Wieczór sponsoruje litera P.

Kaseciarz - tuż po Premierze swojego krążka Surfin’ Małopolska

Bubble Pie - w trakcie Premiery swojego teledysku

10 000 szelek - z kompletnie nowym materiałem (Premiera!)

Bad Light District - tuż przed Premierą drugiego krążka

…szykuje się także kilka niespodzianek pozamuzycznych.

Wieczór poprowadzą: Aleksis Swedergerson i Babson Agson - szwedzkie diwy post- elektro.

Bilety 15 zł

Kaseciarz

Surf rock prosto z serca Małopolski nagrywany bez budżetu, rejestrowany przy pomocy darmowych programów, nagrywany w miejscu, w którym można grać za darmo. W Rozrywkach usłyszymy stronę A jego płyty. Stronę B wykona tego samego wieczora w Klubie Piękny Pies (dla osób które zechcą odwiedzić obydwie imprezy przewidzieliśmy promocje).
kaseciarz.bandcamp.com

Bubble Pie

Trio zagrało swoją pierwszą próbę 1 maja 2010 roku, dlatego są tacy pracowici. W 2011 roku zagrali 25 koncertów w całej Polsce m.in. u boku NoMeansNo, czy Ed Wood. Zespół na dniach wyjawi tajemnicę, którą dusi w sobie od pół roku.
bubblepieband.com

10 000 szelek

Znakomita okazja, żeby zobaczyć ten kaskaderski kwartet z nowym materiałem. Wcześniej wsławili się doskonałą ścieżka dźwiękową wykonywaną na żywo do wyreżyserowanego przez Waltera Ruttmanna filmu “Berlin. Symfonia wielkiego miasta” (1927). Teraz zespół bada dźwiękowe meandry kolonializmu, w podróży bez trzymanki.
myspace.com/10000szelek

Bad Light District

Soczyste połączenie czterech głów wykutych w tradycjach noise’u, indie i jazzu spięte klamrą wciągających opowieści fabularnych. Tuż przed wydaniem drugiego albumu, stąd zespół zaprezentuje tego wieczoru jeszcze stygnący materiał premierowy.
badlightdistrict.eu

Klubokawiarnia Rozrywki Trzy

ul. Mikołajska 3, Kraków

Środa 14.12.2011, 19:30

“Groovy” - właśnie to nadużywane często słowo oddaje zalety tego albumu. Wystarczą dobre słuchawki lub głośniki by wynajdywać w nagraniach wyjątkowo udane układanki z dźwięków, ale poza tym kawałki po prostu “niosą”. To oczywiście zasługa kompozycji, w których bas, gitar, perkusja i wokal zawsze są na swoim miejscu. Dowodzi oczywiście Claypool i dowodzi, że przez ostatnie lata koncertowania, uprawiania winorośli i rodzinnego życia, przyszło mu do głowy wiele nowych pomysłów na wykorzystanie swojego instrumentu i oczywiście kolejnych dziwnych historii.

Cały album wypełniony jest świetnym bębnieniem. Do zespołu wrócił po latach Jay Lane, który nagrywał z Claypoolem “Frizzle Fry” i ten powrót dał nowej płycie świeżość i siłę. Oczywiście najważniejszy jest bas, ale perkusja właściwie cały czas przykuwa uwagę, bardziej niż na wszystkich poprzednich płytach Primusa. Wielkie brawa, zarówno dla Lane’a jak i techników w studio.

W trzynastu kawałkach na “Green Naughyde” słychać starego dobrego Primusa, ale jest też coś nowego. Z jednej strony to precyzja (kawałki są oszczędniejsze), z drugiej - połamane ballady, w których w tle pojawia się dużo sampli. Przykładem jest chyba najlepszy na tej płycie “Moron TV”, w którym motywy zmieniają się jak amplituda, poza głośnymi są też momenty bardzo spokojne i dygresje. Mimo to kawałek jest przyswajalny i lekki. Podobnie w “Last Salmon Man” - poza klasycznym dla tego zespołu rozpoczęciem kawałka i refrenem, w drugiej połowie Claypool, LaLonde i Lane odchodzą naprawdę daleko od głównego motywu.

Inne utwory, które warto wyróżnić to szybkie “Tragedy is a Comin” i “Lee Van Cleef”. Claypool w swoich tekstach jak zwykle nawiązuje to rybactwa/wędkarstwa, opowiada z humorem historyjki o zwykłych/niezwykłych ludziach. Poza tym śpiewa o reklamie i telewizji robiącym ludziom papkę z mózgu, w tym o stacji, która na początku lat 90. zapewnia mu rozpoznawalność i karierę. Nie sposób przy tym pomyśleć: facet ma prawie 50 lat i nadal jest wyjątkowy, nawet jeśli częściowo powtarza utarte przez siebie schematy, trzyma poziom.

Pozostaje mi tylko polecić tę płytę. W długie zimowe wieczory można jej słuchać pod dobrego dżoincika i przenieść się do gorącej, zakręconej, ale przyjaznej Kalifornii. Czego zresztą życzę wszystkim czytelnikom.

„Wisełka wolno płynie, ma czas robaczku, ma czas” mawiał Stanisław Przybyszewski w czasie długich dysput w krakowskich kawiarniach ponad 100 lat temu. Kraków już wówczas szczycił się wielką liczbą tych lokali nazwanych przez Tadeusza Boya-Żeleńskiego „kuźniami intelektu”.

Gdyby ktoś obecnie mógł ujrzeć dawną kawiarnię krakowską z okresu Młodej Polski, byłby mocno zdziwiony. Żeleński tak ją opisuje:

Klasztor. Sami mężczyźni. Kobiety nie chodziły do kawiarni. Mężczyźni tonący w plikach gazet. Pożeracze gazet, którzy gromadzili koło siebie sterty drukowanego papieru, siadali na nich, strzegli ich zazdrośnie, gdy inni czekali godzinami na swoją kolej. Polskie, niemieckie, francuskie, angielskie, dzienniki, tygodniki… Czego oni szukali w tej bibule? Oszukiwali niedostatek żywego życia. Kibicowali. Całemu światu. Życie przeciętnego krakowianina było wiecznym kibicowaniem.

Filozoficzne dysputy, szkoła dialektyki, w powietrzu latają wielkie nazwiska: Ibsen, Nietzsche, Stirner, Dostojewski, Hamsun, Spinoza. Nieraz dyskusja przeradzała się w zażartą kłótnie. Niekiedy pojawiały się jednostki wiodące prym w debacie:

Stolik kawiarniany miał swoich herosów. O ile większość mełła językiem, dysputując nieraz zawzięcie o pisarzu, którego żaden ze spierających się nie czytał, byli tacy, którzy czytali i chłonęli wszystko. Za wszystkich. Studnie erudycji. Ludzie o zdumiewającym obszarze wykształcenia, zużywanego jedynie na terenie kawiarni.

W ówczesnym Krakowie wedle opisów Boya czasu było dość. Kiedy zamykano jedną kawiarnie, zawsze można było przenieść się do drugiej:

W tym sennym mieście kilka kawiarń było otwartych do trzeciej rano! Bez muzyki, broń Boże, tym krakowski wyjadacz kawiarniany gardził: tylko gazety i gadanie. Można było dostać wódki, szynki, jajka, więc po co w ogóle wychodzić?

Kiedy jednak wybijała godzina trzecia nad ranem, a nie wszystkie wnioski zostały przez dyskutujących wyciągnięte, pozostawało udać się w jedno jedyne czynne o tej porze jeszcze miejsce:

(…) była kawiarnia, której nie zamykano nigdy, otwarta bez przerwy dniem i nocą przez trzydzieści lat istnienia: „Rosenstock” („Rosenkreutzer” jak go nazywał Przybyszewski), na rogu ulicy Lubicz.

Żeleński opisuje, że była to najbardziej malownicza knajpa jaką znał, a to z tego względu, że po trzeciej nad ranem spotykały się tam wszystkie stany:

Złota młodzież wprost z balu we frakach, i również we fraku kelner z innej kawiarni, który po fajrancie zachodził jako gość na partyjkę bilardu. Tupot nóg dorożkarzy wstępujących na rozgrzewkę i szwargot oficerów austriackich.

Tam można było kontynuować dysputy aż do białego rana. Z biegiem czasu przybył miastu jeszcze jeden nocny lokal, a mianowicie Dworzec Główny:

Tam – już za czasów „Balonika” wędrowali nad ranem wypędzeni skądinąd cyganie. Pamiętam jak raz malarza Stasia C. (Stanisław Czajkowski – przyp. M.B.), zalanego porządnie, opanowała myśl, że wszyscy, którzy tam czekają na ranne pociągi, przyszli pić, tylko „kuferki hycle, dla niepoznaki pobrały”, powtarzał z podziwem dla ich pijackiej chytrości.

Boy-Żeleński nie pamięta dokładnie, kiedy w kawiarniach zaczęły bywać kobiety. Jako jeden z pierwszych lokali, do których zaczęły chodzić całe rodziny wymienia kawiarnię „Secesja’ na rogu Rynku i Św. Anny. Na przeciwległej stronie rynku, na rogu Sławkowskiej i Szczepańskiej mieściła się natomiast stara kawiarnia Sauera:

Aby iść umiarkowanie z duchem czasu, Sauer wprowadził pokoik, gdzie mężczyzna mógł pojawić się tylko o tyle, o ile towarzyszył damie. Koniec temu nonsensowi położył jakiś gość, który wszedł sam i zażądał herbaty. Przeproszono go, że nie wolno go obsłużyć, o ile jest bez damy. „A, tak?” odpowiedział i wyszedł. Za chwilę wrócił z „protustką” (jak to nazywa Jakub Wojciechowski) z rogu, posadził ją naprzeciw siebie i rzekł spokojnie do osłupiałego kelnera: „Proszę o herbatę”.

Jedną z najruchliwszych kawiarni był „Schmidt” na rogu Szewskiej i plant. Nie można także zapominać o kawiarni pana Turlińskiego „Paon” („Pod Pawiem”), która mieściła się na ulicy Szpitalnej 38. To właśnie tutaj nad ranem robił swoje portrety Wyspiański. Tu przesiadywała krakowska cyganeria. W tym miejscu, wedle relacji Żeleńskiego, spotkali się pierwszy raz Przybyszewski i Kasprowicz. Po bankructwie kawiarni artyści przeniosą się do Cukierni Lwowskiej Jana Michalika przy ulicy Floriańskiej, gdzie w 1905 roku narodzi się kabaret „Zielony Balonik”.

Tekst napisany w oparciu o książkę:
Tadeusz Boy-Żeleński, Kuźnie intelektu [w:] Reflektorem w mrok, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1981

Ja po to poszedłem do sklepu. Nie żałuje.

Trochę taki nowy-stary ten krążek. Nie tylko dla tych, którzy słyszeli dokonania zespołu parę lat temu. Również dla tych, którzy Japoto słyszą po raz pierwszy rozwarstwienie stylowe materiału będzie odczuwalne. Znalazły się na nim bowiem dokonania Wrocławian zarówno paroletnie, jak i najnowsze.

Wspólnym mianownikiem dla krążka jest wokalista Krzysztof Zalewki, najbardziej rozpoznawalny z muzyków Japoto, za sprawą udziału w programie Idol i medialnej wrzawy towarzyszącej jego wystąpieniom. Zamieszanie zrozumiałem to po przesłuchaniu materiału - faktycznie Zalewski to nie przypadek.

Dzięki jego wokalowi album jest spójny i nie pozbawiony bardzo dobrych momentów. Miejscami może za słodko, może zbyt poprawnie, wręcz zbyt fajnie. Całość jednak broni się i szybko odskakuje od schematów  - Tomasz Leś (jeden z zdolniejszych gitarzystów na scenie nu-jazzowej, odsyłam tu do jego 100-nki), sprawna sekcja, dobre wstawki elektroniki, ciekawi goście na płycie - mamy tort wieloowocowy, ale na solidnym cieście.

Na uwagę zasługuje numer, gdzie mamy konglomerat Zalewskiego i Budynia z Pogodno. “It’s time”, to ciekawa współpraca nie tylko Zalewskiego i Szymkiewicza, ale dowód na to, że wprowadzając polskie fragmenty tekstu do angielskiej narracji nie uszkadzamy niczym kawałka.

Ina sprawa, że w utworze ”Euforia”, udział wokalisty Pogodno jest dość dyskusyjny. Po parokrotnym przesłuchaniu, kawałek zwyczajnie drażni i jest na granicy naiwności.

Po drugiej stronie rzeki znajduje się natomiast utwór „Splendid Evening”, który pierwotnie śpiewany w naszym rodzimym narzeczu - sporo moim zdaniem stracił w wersji angielskiej. No i te ćwierkające ptaki - dobrze, że na gorszym sprzęcie audio - giną w tle. Nie mniej - jest, że tak powiem - fajnie w ogóle. Miłego słuchania.