Podobno prawdziwi dżentelmeni o swoich “ex” zwykli mawiać albo dobrze, albo wcale. Co do holendrów z The Ex tą zasadę stosują bez wyjątku wszyscy. Jeśli już ktoś o nich szepnie, to tylko dobrze. Dlaczego tak jest można przekonać się już w poniedziałkowy wieczór w krakowskim Betelu.

Londyn i Amsterdam dzieli nieco ponad 500 kilometrów. To stosunkowo niewiele, więc nie dziwi fakt, że holendrzy z The Ex dość szybko zorientowali się co się działo w Londynie a.d 1977 i sami w porywie entuzjazmu do anarchii chwycili za gitary w doskonałym stylu przeszczepiając punk na grunt holenderski. Tymczasem w Londynie punk rock przeminął, tak jak wiele innych mód i muzycznych rebelii, że ciężko by je wszystkie zliczyć. Ba, Joe Strummer nie żyje, a Johnny’emu Rottenowi bliżej do posady karykaturzysty własnej legendy.

Co na to The Ex? Najprędzej wzruszyliby ramionami. Od końca lat 70-tych nieprzerwanie drążą w czymś, co już specjalnie na ich potrzeby zostało nazwane “Ex-music”.

Punk rock pozostał dla nich muzycznym punktem odniesienia i na lata określił nieprzejednaną postawę ciągłych poszukiwaczy. Chociaż kto wie, czy najbardziej punkową zagrywką nie była płyta “Scrabbling at the Lock” na której połączyli swoje kołtuńskie brzmienie z wiolonczelistą Tomem Core’ą? Oni już pewnie o tym zapomnieli, bo w międzyczasie zdążyli udanie pobawić się jazzem, etno i no wave wydając przy okazji płyty z gigantami amerykańskiej muzyki: Sonic Youth i Tortoise przy czym kolaboracja z tymi drugimi to prawdziwy majstersztyk.

The Ex są jak wino - im starsi tym lepsi. W kontekście ich pierwszych nagrań te nowsze są zaskakująco świeże i zdecydowanie bardziej ciekawe. Można wymienić na pęczki innych składów z stażem rownie imponującym co the Ex.

Z jednak tą różnicą, że próżno szukać wśród tej grupy kapel, którym kreatywność puchła by wprost proporcjonalnie do scenicznego stażu. W końcu mało kto odważyłby się kwestionować swoją twórczość proponując jednocześnie coraz bardziej przemyślane i docyzelowane brzmieniowo albumy.

Poniedziałkowy koncert w Betelu jest drugim z pięciu, jakie grupa zagra w Polsce. Pojawić się trzeba, bo jak powszechnie wiadomo, lepsza żywa legenda niż martwa legenda.

The EX

14 maja 2012, g. 20

Betel, pl. Szczepański 3, Kraków

W najbliższą sobotę fani amerykańskiego rocka alternatywnego obowiązkowo powinni zjawić się w krakowskim klubie Re, gdzie wystąpi grupa Bee And Flower. Najlepszą rekomendacją, mimo wszystko mało znanego w Polsce zespołu, niech będą nazwy zespołów z których wywodzą się muzycy współpracujący z projektem: Swans, Calexico, Bad Seeds, Sparklehorse. Robi wrażenie?

Największe wrażenie powinien jednak zrobić piękny głos założycielki i liderki zespołu - Dany Schechter, która przez krytyków porównywana jest do Cat Power, PJ Harvey czy Hope Sandoval. Dla mnie jednak muzycznym punktem zaczepienia jest twórczość uwielbianej w naszym kraju Rykardy Parasol. Głównie za sprawą mrocznego, tajemniczego klimatu kompozycji Bee And Flower.

Idąc dalej tym tropem, automatycznie nasuwają się skojarzenia z dokonaniami Black Heart Procession, czy Nicka Cave’a, co fanów ambitnego wysmakowanego rocka z pewnością przyprawia o mocniejsze bicie serca. Warto także zwrócić uwagę na fantastyczne teledyski zespołu, do których nowojorska grupa przywiązuje dużą uwagę.

Do zobaczenia w sobotę w Re!

BEE AND FLOWER

Klub Re
ul. Św Krzyża 4
Kraków

start: 20

wstęp: 30/35

Poniżej cztery powody dla których publiczność lubi Paulę i Karola. Koncert promujący najnowszą płytę zespołu już w środę 25 kwietnia w klubie Re.

1. Są bezpretensjonalni. Lekko zaaranżowane piosenki to kwintesencja wspólnotowej zabawy, co zresztą widać na koncertach. Sale wypełniają wbrew doniesieniom o kryzysie na rynku, bo kto nie ma ochoty na chwilę dobrej rozrywki w gronie znajomych. Swoim folkowym repertuarem wskrzeszają imprezowego ducha koncertów.

2. Uśmiechają się prawie tak często jak słynne performerki Eva i Adele. Ich dobre samopoczucie jest autentycznie zaraźliwe. Zresztą ten punkt idzie w parze z pierwszym. Paula nieskażona polskimi realiami ewidentnie pozbawiona obciachu, Karol najwidoczniej poczuł to samo flow, zespół bynajmniej nie odstaje.

3. Grają ile wlezie. To jednak nie jest normą, że zespoły tak szybko i skutecznie zdobywają publiczność. PiK grają koncerty nie tylko w Polsce, ale i w ościennych krajach. Regularnie odwiedzają festiwale w całej Europie. Niedawno zawitali także w Kanadzie, skąd pochodzi Paula. W branży rozrywkowej - jak w żadnej innej - praktyka czyni mistrza. A słuchacze po takich doznaniach jakie serwuje kwintet wracają.

4. Nie pozwalają się znudzić słuchaczowi. Pierwszą EP-kę „Goodnight Warsaw” wydali na początku 2010 roku, wystarczyło żeby przyciągnąć uwagę wydawcy. Już w grudniu tego samego roku nakładem Lado ABC ukazała się pełna płyta „Overshare”, która przyniosła im rozpoznawalność. Od 19 kwietnia promują na koncertach drugi album „Whole Again”. Już się trochę tych piosenek nazbierało.

Paula i Karol

Klub Re, 25 kwietnia 2012, g. 20

Na zakończenie Fiesty krakowski akcent. W niedzielę 15 kwietnia w klubie Re zabrzmi Trupa Wertera Utrata, legendarny zespół na którego gruzach powstały Świetliki. To jedna z rzadkich okazji, żeby zobaczyć Trupę na żywo. Koncert poprzedzi występ związanego z tapczanem Bubble Pie.

Trupa Wertera Utrata

Kraków legendami stoi. Tak samo jest z Trupą Wertera Utrata, koleżeńską inicjatywą z II LO w Krakowie. Był rok 1987, gitarzysta Tomasz Radziszewski i basista Grzegorz Dyduch po doświadczeniach z grupą Gołębie w czekoladzie powołali nowy skład z Markiem Piotrowiczem na perkusji i Krzysztofem Kurdzielem na gitarze. Jak donoszą materiały prasowe zespół stworzył „kilkanaście piosenek w stylu new wave, punk-country i cold-country” z tekstami Radziszewskiego.

Zespół szybko opuścił drugi gitarzysta, a próby przeniosły się z salki Salezjanów do siedziby ”Towarzystwa Higieny Psychicznej przy ul. Siennej, gdzie Radziszewski z Piotrowiczem równolegle udzielali się w zespole Trąby Tirany”. Zespół zagrał kilka koncertów, ostatni w czerwcu 1992, a ten „okazał się totalną katastrofą”. Porażkę udało się jednak przekuć w nowy projekt. Na widowni pojawił się wtedy Marcin Świetlicki i tak po rozmowie z Dyduchem powstały Świetliki – pierwotnie miał to być jednorazowy projekt.

Część utworów Trupy włączono do repertuaru Świetlików (Olifant, Czary mary) a sama kapela przestała istnieć dając znaki życia podczas okazjonalnych koncertów w roku 2002 (Łódź Kaliska) i 2006 (koncert Na Dachu Okrąglaka w Krakowie). Chwilowa przerwa w działalności Świetlików okazała się idealną okazją, żeby przypomnieć się ze starym projektem. Radziszewski skrzyknął kolegów i z początkiem 2010 roku został nagrany materiał, który ukazał się pod znaczącym tytułem „Złośliwość rzeczy martwych” (Karrot Komando, 2011).

Radziszewski to prawdziwe zwierzę sceniczne i gejzer humoru, miło będzie zobaczyć występ Trupy, zwłaszcza, że zespół pojawi się w oryginalnym czteroosobowym składzie. Na scenie można spodziewać się także gości.

Bubble Pie

Bubble Pie ma za sobą niecałe dwa lata działania, a na koncie już dwa nagrania, animowany teledysk i ponad 30 koncertów. Nic dziwnego, trio tworzą doświadczeni muzycy, którzy wiedzą, jak komponować, aranżować, co nagrywać i co grać na żywo. Przede wszystkim mają jasną koncepcję swojej własnej muzyki i słychać to już na wydanej w grudniu 2010 EP-ce “Funny Worries“, a jeszcze lepiej na płycie “Bathroom Stories“, która ujrzała światło dzienne w styczniu 2012 i materiał z niej zespół zagra w niedzielę.

To granie bez cienia wątpliwości gitarowe, nagrywane w standardowym “power trio”, bez udziału elektroniki. Kompozycje są bezpretensjonalne, rozwijają się naturalnie, ale bynajmniej nie jest to standardowe zwrotka-refren-zwrotka, właściwie to każdy ma swoją własną strukturę. Atmosfera kawałków jest senna (co podkreśla głos wokalisty, śpiewającego po angielsku z wyjątkowym akcentem), trochę jakby rzeczywiście każda zwrotka opowiadała kolejną historię - jak w tytule płyty.

Ale są też momenty znacznie mocniejsze, właściwie w każdym numerze - ale głośniejsza przesterowana gitara i walenie w blachy wpasowują się i dopełniają brzmienie zespołu. Na początek najlepiej posłuchać “Away”, a potem już wszystkiego od początku do końca. Słuchanie będzie sprawiało przyjemność, bo poza umiejętnościami muzyków, słychać też doświadczenie producentów.

Na koncertach Bubble Pie pozwala sobie na improwizacje i granie nieco ostrzejsze niż w studio. Polskę zjeździli już kilka razy w minitrasach (w kolejną rusza w drugiej połowie kwietnia), a także zagrali koncert z legendą postpunkowej alternatywy - NoMeansNO. I widać efekty - płyta BP jest znana nie tylko w rodzinnym kraju, ale święci triumfy także w Indiach:

Trupa Wertera Utrata, Bubble Pie
Niedziela 15 kwietnia, 20:00
klub RE, Św. Krzyża 4

Tegoroczna Tapczanowa Fiesta to rzec można krakowska edycja barcelońskiej Primavery Sound. Po piątkowych abstract hip-hopowych wygibasach NP, czas na gitarowe uderzenie pozostałych reprezentantów Polski na katalońskim festiwalu. Już w sobotę w klubie RE ciśnienie podniesie Kristen i Ed Wood.

Spośród wymienionych zespołów, wydaje się że to właśnie dzika muzyka bydgoskiego Ed Wood ma szanse najbardziej porwać festiwalową publiczność. Duet gitarowo-perkusyjny stworzony przez niezwykle aktywnych na polskiej scenie muzyków - Kuby Ziołka i Tomka Popowskiego (związani m.in. z George Dorn Screams, Tin Pan Alley czy Turnip Farm) zadebiutował w ubiegłym roku znakomicie przyjętą płytą “Anal Animal”. Trudna do zdefiniowania, choć czerpiąca garściami z tradycji noise’wej muzyka, została przez zespół obudowana absurdem, objawiającym się zarówno w tytułach kawałków, oprawie graficznej, jak i surrealnej biografii.

Oczywiście, jak to zwykle bywa w przypadku powernoise’owych zespołów, muzyka ta najlepiej sprawdza się na żywo. Ed Wood ma za sobą dziesiątki  koncertów w całym kraju, trafiając m.in. na główną scenę Off Festivalu, a także supportując legendarną grupę Polvo podczas polskiej trasy. Warto zatem przekonać się, że pod warstwą brudnych gitar i szalonych partii perkusji można  ukryć wciągające melodie, co muzycy udowodnią już w najbliższy weekend podczas piątego wieczoru tapczanowej fiesty! [ms]

Wraz z bydgoskimi szaleńcami z Ed Wood wystąpi Kristen zwane przez niektórych pieszczotliwie „Krysią”. To kolektyw, którego przedstawianie entuzjastom gitarowej alternatywy jest tak samo niedorzeczne, jak mówienie mieszkańcom półwyspu apenińskiego, co to makaron. Trio braci Mateusza i Łukasza Rychlickich oraz Michała Bieli to niemalże od zarania absolutna czołówa wśród rodzimych reprezentantów nieszablonowego gitarowego łojenia. Zadebiutować zdążyli jeszcze w ostatnim roku XX wieku, prezentując na swym pierwszym albumie minimalistycznego rocka, sowicie okraszonego precyzyjnym hałasem. Dalej było już tylko ciekawiej.

„Stiff Upper Worlds” i „Please Send Me a Card” to precyzyjnie utkane prawdziwe gitarowe perełki, które zasłużyły na morze słusznych oklasków i konfetti od zainteresowanej alternatywnym rockiem gawiedzi. Dalej było „Night Store” z 2005 roku, niejako zwieńczenie pierwszego okresu działalności Kristen, które oceniane było dwojako, ale do dziś nie mam wątpliwości, że znajdujący się właśnie tam „Powrót do domu” to jeden z najbardziej urzekających momentów w historii polskiego rocka, choć… zaśpiewany po angielsku.

Kristen tkwiło w zawieszeniu całe trzy lata, czyli jak łatwo skalkulować -  o trzy za długo. W 2008 wrócili do koncertów, ale kolejny album ujrzał światło dzienne dopiero w 2010 roku. „Western Lands” – bo o nim mowa, to płyta trudna, na której Kristen – ku rozpaczy jednych – nie powtarza wypracowanych w zespole schematów, zaś ku uciesze innych – eksploruje rejony, które są zdecydowanie mniej oczywiste do zaszufladkowania. Na „Western Lands” „Krysia”, choć pozostała gitarowym trio, zaprzestała romansu ze stricte gitarową estetyką.

Spokojnie, tylko na chwilę, bowiem wydana w tym roku, jeszcze ciepła czteroutworowa EP-ka „An Accident” to powiew niezwykłej świeżości i powrót do szalenie charakterystycznego stylu Kristen opartego na wyrafinowanym, hałaśliwym i przy okazji niezwykle melancholijnym post-rocku. To sygnał, że zespół niewątpliwie złapał wiatr w żagle, tak więc koncertowo możemy spodziewać się w sobotę prawdziwego gitarowego sztormu. [łl]

Tapczan Fiesta

Kristen & Ed Wood

14.04.2012, g.20,  klub Re, Kraków

Pełny program

Finalny weekend Tapczan Fiesty rozpocznie koncert NP. Poznański duet okołohiphopowy zobaczymy – tuż przed występami w Barcelonie i Nowym Jorku – w piątek 13 (!) kwietnia o godzinie 20 na scenie klubu Betel. Radzimy przed wyjściem dobrze wyczyścić uszy, będzie ich do czego używać.

Skąd ta porada? A no po prostu, NP to skład, który nie lubi się powtarzać. Co usłyszycie tego wieczoru, to wasze, ale na gwarancję, że za rok dostaniecie to samo raczej nie ma co liczyć. Napszykłat nieustannie ewoluuje, zarówno pod względem brzmienia jak i składu. Ich debiut „Plenum” (Dzieci Świny, 2007) został nagrany praktycznie tak jak każdy instrumentalny skład.

Tamten album był… no właśnie, pierwszy. Dużo entuzjazmu, energii, charakterystyczny luz w tekstach i wywołujące wiele skojarzeń brzmienie głosu Piernikowskiego. I na tym poprzestańmy, bo poza wymienionymi elementami to jeszcze nie był ani decydujący cios, ani zapowiedź tego z czym NP kojarzy się dzisiaj. Zwiastunem nowego brzmienia była epka „Brudne Zwierzaki” z 2008 roku. To ostatnie wydawnictwo pod szyldem Dzieci Świny – nazwa labelu jest śladem Świnoujskich korzeni zespołu. Zwierzaki przyniosły mniej funkowania, a więcej abstrakcyjnych skrętów i psychodelicznych brzmień. Na tym etapie zespół zyskał łatkę polskiej odpowiedzi na działalność amerykańskiej wytwórni Anticon. Coś na rzeczy musi być skoro NP saportował poznański koncert Why?.

Z dojrzałym brzmieniem Poznaniaków mogliśmy się zapoznać słuchając kolejnego albumu wydanego dla Ampersandu „NP” (2009). Zdążyło się wszystko przetrawić i odpowiednio przegryźć. Ustaliły się odpowiednie proporcje między regularnym beatem a szumami. I chyba dopiero na tym wydawnictwie zespół odnalazł trampolinę do dalszych działań.

„Kultur Shock” (Qulturap, 2011), to już właściwie mistrzostwo. Na moje ucho można podarować sobie od tego momentu porównywanie pinkpunkowej załogi do kogokolwiek. Czas przyznać, że NP konsekwentnymi poszukiwaniami zasłużył na własną rubrykę. Efekt jest mocny, udział Däleka wyłącznie potwierdza kondycję w jakiej skład przystąpił do nagrania „Kultur Shock” (pełna lista zaproszonych gości jest dłuższa i znaczy wielojęzyczne wątki).

Już sam fakt, że muzycy przygotowując się do nagrania pobierali lekcje białego śpiewu świadczy o tym jak poważnie podeszli do tego materiału i jak sumiennie odrobili lekcje z odbytych podróży – z roku na rok plany koncertowe zespołu coraz bardziej przypominały realizację marzeń panslawistów. Liryka tej płyty to osobna jakość. Po pierwsze, zgodnie z tytułem dostajemy mozajkę języków, które zaskakują już samym brzmieniem. Co do fragmentów zagospodarowanych wokalnie przez Piernikowskiego, dość powiedzieć, że jakość dowcipu, oszczędność, narracyjne zacięcie i swoboda jezykowa dają godny podziwu lot. Przeróżne wokalizy i złapane przypadkiem wypowiedzi to kolejny smaczek budujący atmosferę nagrania.

NP zbiera teraz zasłużone żniwo. W zeszłym roku gościli na krakowskiej edycji Unsound, gdzie zaliczyli znakomity występ do spółki z IconAclass. W przeciągu miesiąca czeka ich koncert podczas nowojorskiej edycji tego nobliwego festiwalu i występ w Barcelonie podczas Primavery. To chyba wystarczająca podpowiedź w kwestii tego co zrobić z piątkowym wieczorem. Na smaka posłuchajcie sobie płyty, koniecznie w całości, zdecydowanie na spokojnie w słuchawkach, tak żeby wyłapać wszystkie niuanse brzmieniowe tego wydawnictwa: napszyklat.bandcamp.com.

Tapczan Fiesta

NP

13.04.2012 (piątek), g. 20, Betel, pl. Szczepański 3

Pełny program Fiesty

W ostatniej dekadzie niewielu ludzi zrobiło w europejskiej piłce nożnej tak dużą karierę jak Jose Mourinho. Portugalczyk do zbiorowej świadomości wkroczył, kiedy w 2003 wygrał z FC Porto Ligę Mistrzów. Mimo że ten najbardziej utytułowany klub jego ojczyzny miał już na koncie wielkie tytuły, we wcześniejszych latach odstawał od czołówki, a Mourinho zdołał z nim jeszcze wywalczyć dwukrotnie krajowe mistrzostwo. To już było naprawdę dużo jak na wiek trenera 41 - lat. Na jego korzyść działało także poprzednie doświadczenie w FC Barcelonie i Benfice. I nagle okazało się, że jest odpowiednim człowiekiem by poprowadzić najbogatszych nuworyszy w Europie - FC Chelsea.

Patrick Barclay poznał Mourinho na jego konferencjach prasowych i przeprowadzając z nim wywiady. Jest bowiem dziennikarzem zajmującym się sportem w wielu najważniejszych brytyjskich dziennikach, ostatnio w „The Times”. Materiałów i przemyśleń do biografii Portugalczyka (już czwartej, która się ukazała) miał więc sporo, tym bardziej, że wcześniej napisał książkę o jego zaciekłym rywalu z Premier League - Aleksie Fergusonie. Czytając, można się natknąć na wiele mniej lub bardziej znanych nazwisk i okoliczności, które nie są do końca znane. Właśnie na tym skupia się Barclay szukając odpowiedzi na to, kim naprawdę jest Mourinho i skąd wzięły się sukcesy jego zespołów: pyta jego byłych współpracowników, na co szef zwracał największą uwagę i jak przygotowywał zespół do zwycięstw.

Z odpowiedzi wychodzi portret człowieka zupełnie poświęconego pracy i walczącego za wszelką cenę o sukces, podporządkowującego temu wszystkie swoje działania. Kiedy Mourinho żartuje podczas treningu z piłkarzami, przysiada się do nich na stołówce - myśli o budowaniu zespołu. Kiedy odpowiada na pytania dziennikarzy i prowokuje ich na konferencjach prasowych - chce za ich pośrednictwem przemówić do swoich zawodników i przeciwników.

Ten sam cel mają przepychanki podczas meczu, gesty wobec kibiców i kłótnie z sędziami. Oczywiście, poza tym wszystkim, do wygranych przyczyniają się godziny pracy nad techniką, taktyką i wydolnością na treningach, analizy gry własnych zawodników, przeciwników i dopasowanie do nich gry swojego zespołu. I oczywiście takiego absolutnego podporządkowania całego życia sukcesom na boisku Mourinho oczekuje od swoich zawodników.

Autor książki najbardziej koncentruje się na pracy Mourinho w Chelsea, w drugiej kolejności zaś - na tym, co robił wcześniej - grając w piłkę i pracując z ojcem-trenerem w Setubal, potem w Leirii, Lizbonie, Barcelonie i Porto. Poświęca też kilka stron jego pochodzeniu i rodzinie. Opisy tych poszczególnych etapów jego kariery przeplatają się ze sobą - treść książki nie jest ułożona chronologicznie, bardziej problemowo.

Najciekawsze są chyba akapity poświęcone pracy Mourinho w Barcelonie - najpierw jako tłumacza Bobby’ego Robsona, a potem asystenta Louisa Van Gaala, kiedy sam zajmował się już prowadzeniem treningów i odprawami dla graczy. Barclay zwraca uwagę na to, że Portugalczyk nie był akceptowany przez katalońskich fanów - co na pewno miało jakiś wpływ na późniejsze konflikty Mourinho z graczami i trenerami klubu, przeciwko któremu walczył wielokrotnie - dowodząc Chelsea, Interem i Realem.

Z tym, że o pracy w Realu w książce można przeczytać niewiele. O Mourinho opowiadają przede wszystkim ludzie, którzy znają go z Anglii i Katalonii: Ferguson, David Moyes, Gerard Houllier, Andy Roxburgh, Mark Halsey, John Terry, van Gaal, Robson. Porównują go przede wszystkim z Brianem Cloughem (ze względu na pewność siebie i błyskotliwość) i Billem Shanklym (ze względu na poświęcenie dla kluby i podoporządkowanie wszystkiego sukcesowi). Z postawienia w szeregu z takimi postaciami oczywiście zadowolony byłby każdy menedżer. Ale Barclay opisuje też wiele incydentów, których Mourinho powinien się wstydzić - między innymi bezpodstawne posądzenie Andersa Friska o sędziowanie dla Barcelony, po którym Szwed zakończył karierę.

Książka Barclaya nie jest kompendium wiedzy o Mourinho i jego sukcesie - nie ma tu opisów wszystkich najważniejszych meczów, opisów stosowanych przez niego taktyk ani tabelek z wynikami. Przedstawia za to portret trenera na podstawie jego wybranych zachowań i relacji z ludźmi. Brakuje tu wypowiedzi wielu z nich, na przykład Arsene Wengera, Ricardo Carvalho czy Franka Lamparda - ale nie można mieć wszystkiego.

Największą wadą książki wydanej w Polsce jest słabe tłumaczenie. Jego autorka starała się chyba jak najbardziej trzymać się błyskotliwego i bezpośredniego języka brytyjskiej prasy sportowej - ale w efekcie niektóre zdania i akapity trudno zrozumieć. Przyczynia się też do tego upodobanie samego autora do skakania między wydarzeniami odległymi w czasie. Innym problemem jest to, że od pierwszego wydania książki minęło już 7 lat. Mimo że autor w międzyczasie ją aktualizował, nie obejmuje większości ważnych wydarzeń z życia bohatera po 2007. Dziś zapewne Mourinho, najważniejszy człowiek w najbogatszym klubie świata, jest kimś innym.

Patrick Barclay

“Mourinho. Anatomia sukcesu”

Rebis, 2012

Tapczan Fiesta po raz trzeci w Klubie RE. We czwartek zagra tam bydgoski kwintet ///moonboys, reprezentant melodyjnego, wpadającego w ucho i raczej spokojnego postrocka. Reprezentant znany dobrze także za granicami Polski. Jeśli nie znacie, kliknijcie linki poniżej i przyjdźcie posłuchać.

///moonboys

Istnieje od 2003 roku. Do momentu ukazania się tej notatki nagrał /// płyty („3moonboys”, „Only Music Can Save Us”, „16”) i /epkę („This is not”). Występuje na terenach nizinnych, wręcz niszowych. Zespół z Bydgoszczy wykazuje szczególną aktywność w porze nocnej. Na ostatnim albumie formacji muzyka spotkała się z liBeraturą, o czym niektórzy badacze napisali między innymi tak:

„Moonboysi udowadniają, że pomimo wciąż powracających porównań […] wypracowali własny, oryginalny styl. A przy tym udało im się stworzyć album, który jest zarazem spójny i niezwykle różnorodny.” - Teraz Rock

„Bydgoszczanie nagrali strasznie gęstą i złożoną muzykę o skomplikowanych strukturach, nie tracąc przy tym swoistej melodyjności. Dzięki temu przedzieranie się przez kolejne warstwy przynosi wiele przyjemnych doznań.” - We Are From Poland

„[…] 3moonboys zadaje kłam twierdzeniom tych, którzy uważają, że polskich muzyków rockowych nie stać na nic oryginalnego […]. Drodzy defetyści, posłuchajcie sobie zespołu, który gra dokładnie to, co chce i brzmi dzięki temu jak… 3Moonboys.” - Progrock.org.pl

„[…] muzyka 3moonboys z płyty 16 jest tak samo blisko sztuki jak i wyrafinowanej alternatywnej rozrywki. A to jest krzepiące.” - BiK

Posłuchaj więcej na: http://3moonboys.bandcamp.com/

3moonboys:

Radek Drwęcki – klawisze;
Piotr Michalski – bas;
Wojtek Kotwicki – gitara, wokal;
Miłosz Runge – klawisze, perkusjonalia;
Marcin Karnowski – perkusja, teksty

http://www.3moonboys.com/

29.03, 20:00, Klub RE (ul. Św. Krzyża 4)

Już w poniedziałek 26 marca na scenie klubu RE zobaczymy zespół Baaba. Zjawiskowa formacja, doskonała muzyka Komedy. Nie ma chyba żadnych usprawiedliwień dla nieobecności podczas tego wydarzenia.

Ale zacznijmy od początku, warto przecież ośmielić nowych odbiorców do zapoznania się z czołową formacją wytwórni Lado ABC. To jeden z tych zespołów, który swoje awangardowe inklinacje trzyma w ryzach i nie zapomina o tym, że muzyka to także dobra zabawa i rozrywka.

Pierwsza płyta zespołu zatytułowana „Baaba” (wyd. Cpt. Sparky, 2000) to elektronika pełną gębą. Dopiero z czasem jednoosobowy projekt Bartosza Webera zaczął przekształcać się w koncertowy skład z crossoverowym zacięciem. Takie właśnie oblicze pokazali na płycie „Poope Musique” wydanej w Lado ABC, wytwórni, która z początkiem poprzedniej dekady stawiała pierwsze kroki i znaczyła nowy teren na polskim rynku wydawniczym. Koncerty promujące “Poope Musique” to była prawdziwa torpeda. Macio Moretti na perkusji, Wojciech Mazolewski na basie, Tomasz Duda na saksofonie i mistrz ceremonii Bartosz Weber na gitarze i laptopie.

Cała siła Baaby polega na umiejętnym łączeniu awangardowych pomysłów, wpadających w ucho melodii oraz patentów zapamiętanych z kreskówek, ba nawet płyt metalowych herosów. Może to i mocno Zornowskie myślenie, ale w wykonaniu Baaby mix ten ma i swój klimat i sporo swobody. Po przełomowej „Poope Musique” Mazolewskiego zastąpił na basie Piotr Zabrodzki, z dużą korzyścią dla składu. Nowy basista lepiej wyćwiczony w ekstremalnych brzmieniach i dobrze obeznany z popkulturą pasuje do Baaby jak ulał i dodaje jej charakteru (zresztą siłę nowej sekcji rytmicznej dobrze obrazują kolejne projekty tworzone w duecie Moretti/Zabrodzki). Jeśli dodamy to co zawsze było silną stroną Baaby czyli dyskretny wkład Dudy na saksofonie i flecie oraz dobrany ze smakiem zestaw sampli to możemy spokojnie stwierdzić, że wstępnie połapaliśmy się w tym co prezentuje zespół w swojej dojrzałej fazie. No może warto jeszcze dodać, że wszystko to odbywa się w specyficznych oparach absurdu.

„Disco Externo” kolejny studyjny album (w międzyczasie pojawiła się jeszcze koncertówka) utwierdził pozycję ekipy Webera. Jak przystało na czołowych przedstawicieli postmodernistycznych wizji na polskiej scenie nagrali album solidny, choć nie miał on już takiej siły rażenia jak jego poprzednik. Aby nieco odświeżyć formułę w następnym ruchu zespół przygotował we współpracy z Gabą Kulką własne wersje utworów Iron Maiden zarejestrowane później na albumie „Baaba Kulka” (Mystic, 2011).

Poniedziałkowy koncert będzie promował najświeższe i zdecydowanie najbardziej wyrafinowane wydawnictwo warszawskiej grupy zatytułowane „The Wrong Vampire”. Ponownie jest to kolaboracja, tym razem z Natalią Przybysz, która przeszła znaczną ewolucję od Sistars do projektów autorskich. Płyta Baaby to przypomnienie ścieżki dźwiękowej skomponowanej przez Krzysztofa Komedę do filmu „Nieustraszeni pogromcy wampirów” w reżyserii Romana Polańskiego. Obok fragmentów oddających oryginalny klimat tej ścieżki dźwiękowej usłyszymy mocarne i zgrabne zarazem wstawki, których nie powstydziliby się metalowi wyjadacze. Nie brakuje oczywiście także esencjonalnych dla tego zespołu zabaw z generatorami dźwięku i elektroniczną obróbką skrawaniem, przecież to Baaba.

Płyta zdecydowanie nabrała autentyzmu dzięki obecności klawesynistki Małgorzaty Sarbak. “The Wrong Vampire” pokazuje, że dla Baaby nie ma żadnych granic, cóż jak mogło być inaczej skoro płyta jest właściwie rejestracją projektu przygotowanego we współpracy z festiwalem Unsound.

Całość została bardzo błyskotliwie oprawiona graficznie przez Dawida Rylskiego. Okładka i plakaty, a do tego strona baaba.org to właściwie osobna jakość, warto się temu przyjrzeć w detalach, zwłaszcza, że na stronie możemy także odsłuchać muzykę Komedy w interpretacji nieustraszonych pogromców klisz. Po takim przygotowaniu nie pozostaje nic innego jak przyjść do klubu Re i posłuchać jak materiał z „The Wrong Vampire” sprawdza się na żywo, tuż przed wyprawą zespołu na koncerty za oceanem.

Baaba oraz Nieustraszeni Pogromcy Wampirów

26.03.2012, klub Re, Kraków, ul. św. Krzyża 4

Pełny program Tapczan Fiesty

W pierwszej odsłonie Tapczan Fiesty Zorro i Agent Tip Top zaatakują atrakcjami prosto z Madrytu i Krakowa. We czwartek o 20 w RE (ul. Św. Krzyża 4) koncerty Lüger i Bad Light District. Będzie psychodelicznie, tanecznie, wesoło i smutno, a zaangażowane instytucje, w tym Instytut Cervantesa, zagwarantują wysoki poziom artystyczny. Jeśli jeszcze nie czujecie się zaproszeni, posłuchajcie kawałków obu zespołów - linki poniżej.

Lüger

Większość alternatywnych gitarowych zespołów z dumą deklaruje, że inspirowała ich scena garażowa z lat 60. i 70. Muzycy madryckiego kwintetu Lüger bez krzty obciachu przyznają natomiast, że w młodości byli regularnymi heavymetalowcami. Nie oznacza to, że Hiszpanie wciąż tkwią w muzyce, która inspirowała ich lata temu. Wręcz przeciwnie! Założony przez członków SteelWood, Jet Lag, Imposibles, Magic Bus, The Awesome J’Haybers i Tres Delicias hiszpański Luger postanowił dać ponieść się miłości do psychodelii i krautrocka ubarwiając go porywającymi i hipnotyzującymi rytmami. Lüger dziś potrafią zahipnotyzować krautrockową motoryką, uderzyć w twarz post-metalową ciężkością, oszołomić stoner-rockową gęstością, wreszcie otumanić kosmiczną psychodelią.

Grupa zadebiutowała zatytułowaną z genialną prostotą płytą „Lüger” (2010), by rok później zauroczyć słuchaczy znakomitym albumem „Concrete Light”. Zawierająca siedem utworów płyta została zarejestrowana w ekspresowym tempie, bo na przestrzeni jedynie trzech dni. Krytycy nie mieli wątpliwości, uznając drugą płytę Lüger za jedno z najciekawszych alternatywnych wydawnictw zeszłego roku i porównując utwory kwintetu do takich sław i legend, jak Can, Hawkwind, Amon Düül II, Kraftwerk, Oneida, Sun Araw, Dead Meadow, Wooden Shjips czy również Neurosis, ale też i jazzowego geniusza Ornette Colemana.

Zespół zagra dzięki uporowi I wsparciu Instytutu Cervantesa, partnera festiwalu.

Mario Zamora Martín – organ, synthesizers & vocals;
Eduardo Garcia Gil – guitar, effects & vocals;
Rulo Gómez Fernández – drums, theremin, samplers,effects & vocals;
Fernando Rujas De Montis – floor tom,metal sheets,percussions & vocals;
Daniel Fernández Romero – lead vocals,sitar & bass.

http://www.myspace.com/dieluger

Bad Light District

… to projekt powołany do życia w 2007 roku przez Michała Smolickiego, na co dzień perkusisty krakowskiej grupy New York Crasnals. W maju 2009 roku nakładem Ampersand Records ukazuje się debiutancki album „Simplifications” skomponowany oraz nagrany w całości przez Michała, przy gościnnym udziale wokalnym Jacka Smolickiego oraz Marcina Białoty (obaj grają w New York Crasnals). Piosenki z płyty z marszu trafiają na playlisty ogólnopolskich stacji radiowych – a singlowy „Street Of Frozen Phantoms” trafia na Listę Przebojów Programu Trzeciego, w którym to album stał się także płytą tygodnia. „Simplifications” zebrał także znakomite recenzje w ogólnopolskiej prasie muzycznej (m.in. Machina, Pulp, Teraz Rock). Jesienią 2009 roku do projektu dołącza drugi gitarzysta Jacek Dąbrowski dopełniając koncertowy skład Bad Light District. Ukoronowaniem udanego roku 2009 była nominacja w kategorii Odkrycie Roku miesięcznika Pulp oraz wyróżnienie w rocznym podsumowaniu krakowskiej Gazety Wyborczej.

Na początku 2010 roku formuje się nowy skład koncertowy BLD z Łukaszem Lembasem (Tele) na basie i Maciejem Pietrzykiem (10000 Szelek) na perkusji i w tej odsłonie zespół zaprezentuje się na scenie klubu RE.

Michał Smolicki - gitara, wokal;
Jacek Dąbrowski - gitara;
Łukasz Lembas - gitara basowa;
Maciej Pietrzyk - perkusja.

http://badlightdistrict.eu/

22.03, 20:00, Klub RE (ul. Św. Krzyża 4)